| anıl eraslan 1981 Burdur doğumlu. Müzik eğitimi aldığı Ankara Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi'nde görsel sanatlara da ilgisi olduğunu keşfetti. İlerleyen yıllarda bu ilgisini çektiği kısa filmlerle değerlendirdi ve bunlardan edindiği tecrübe daha sonraki tutkusu haline gelen fotoğrafta hızlı bir yol katetmesini sağladı. 2001 yılında halen viyolonsel dalında yüksek lisansını sürdürdüğü Strasbourg Devlet Konservatuarı’na girmeye hak kazandı. Halen Strasbourg’da müzik okullarında viyolonsel öğretmeni olarak çalışıyor, aynı zamanda da Türkiye ve Fransa’da müzik ve fotoğraf alanında kişisel projeler gerçekleştiriyor. | viyolonsel ve ben Kişinin kendini yaptığı sanatın içinde görmek istemesinin bir sonucu olan otoportre, aslında yapan kişinin portresi değildir. O artık fotoğrafa bakanın portresidir. John Coplans ve Laurence Demaison’un otoportre çalışmalarından çok etkilenmem, bir müzisyen olarak müzik ve enstrümanla yaşanan tutkuyu ve bu tutkunun getirdiği diğer karmaşık duyguları siyahbeyaz, netflu, uzakyakın kavramlarıyla yorumlayarak anlattığım 'Viyolonsel ve Ben'in çıkış noktalarından biridir. Bir çiftin hikâyesi. Henüz başlamamış olandan hiç bitmeyecek olana giden bir film şeridi. Filmin iki oyuncusu; viyolonsel, ben ve ben, viyolonsel. Bir oyunun karmaşası. Ara mesafedeki uzaklık ve yakınlık çıkmazı. Perde arkasındaki tutku. Tutkunun perdeye direnişi. Direnişin perdeye tutkusu. Varoluşla yokoluşun, tutkuyla direnişin, netlikle bulanıklığın mücadelesi. Hiç bitmeyecek olandan henüz başlamamış olana giden bir film şeridi… |